از هیاهوی واژه ها خسته ام
من سکوتم را
از اوراق سپید آموخته ام
آیا سکوت
روشن ترین واژه ها نیست؟؟
همیشه در خلوت
مرگ را مجسم دیده ام
آیا مرگ
خونسردترین واژه ها نیست؟
زنده بودنم را برده ام زیر یک علامت سوال بزرگ
آخرین چیزی که به یاد می آورم این است که
عاشق بودم و کسی را بی نهایت دوست داشتم
و عشق... ما را در یکدیگر حل می کردولی حال آنقدر فاصله وجود دارد
که هیچکدام دیگری را حس نمی کنیم
می خواهم به خاطر بیاورم
ترسی خفیف اما پایدار به همه هویتم چنگ می زند
آیا کسی هست که مرا از این خواب لعنتی بیرون بکشد؟
فاصله میان واقعیت بیداری تا اوهام رویاها چقدر است؟؟
به چهره خود در آینه نمی نگرم
نکند خودم را به جا نیاورم؟
نکند آنقدر عوض شده ام که با خودم غریبه ام؟؟
تا چشم گشودم
از چشم زندگی افتادم
شبی- شاید امشب...
زیر نور یک واژه خواهم نشست
نام خونسرد معشوقه ام را
بر حواس پنجگانه ام
خال خواهم کوفت
و هم زمان
پایین آخرین برگ خاطراتم
خواهم نوشت:
پــایــان
خداحافظ
از اینجا که پر از غمه خسته شدم می خوام برم
قلبمو که دادم به تو دیگه باید پس بگیرم
موندن هرگز... خداحافظ
دیگه میرم
اگه یه روز دردای دنیا بریزه تو قلب من
ستاره ها خاموش بشن تو آسمون شب من
من می میرم ... دیگه میرم
دل می سوزه ....ازم نخوا بیشتر از این اسیر این قفس باشم
هیچی نمونده از دلم خاکستر دوآتیشم
ریزه ریزه دل می سوزه
خسته شدم ... دلم گرفته این روزا .غم خونه کرده تو صدام
بارون غصه انگاری می باره تو ترانه هام
عاشق بودم .... خسته شدم
خسته شدم ... دیگه میرم ... گریه نکن
دل بیا بریم
از عشق دیگه نگیم
درد عشقی که کشیدیم ... جز خدا به کسی نگیم
خداحافظ دیگه رفتم
پایان ثانیه منم
هر جایی ساعت ببینم عقربه هاشو می شکنم
حتی نشد واسه یه بار من بدیاتو خوب کنم
خورشید و کشتم تا دیگه خودم به جات غروب کنم
خداحافظ
دیگه رفتم
ادامه مطلب
لینک نوشته | نوشته شده در ساعت 8:14 توسط : ستاره تابناک
