ناگهان همه چیز فرو می ریزد. همه درها بسته می شوند و هیچ آغوشی برایت باز نمی شود و احساس بی کسی تو را فرا می گیرد! ... اما در آخرین لحظه ها، از روشنی حضور پروردگار است که جان می گیری. خداوندا ! به تو پناه آورده ام !

خداوندا ! شب هنگام در نهانخانه قلبم کر کزده بودم و به تو فکر می کردم. تو را سراسر شکوه و عظمت یافتم. پس با دلی لبریز از عشق بزرگی در مقابل جلال و شکوهت، به سجده افتاده ام.

پروردگارا ! دستان خسته و رنجورم را به سویت دراز می کنم و تو را به خداوندیت قسم می دهم که ستاره های خاموش شبهای تنهائیم را روشن کنی و به من روح دوباره ای ببخشی ...